«  تابستان بعدي مال من است »

 بهاركه هنوز ندارداين تقويم، 

 زودتر با تابستان پسر خاله مي شوم

 در قدمهايي كه با من

 هي ترانه مي سازند

 لاي شب بوها

 ــ زودتر  ــ

 حتّي از خوابي كه كنار اجاق

 در من جاده زده بود

 نيمه شب زمستان

 كه پشت پنجره مي لرزيد

 شيرين اگر بودي

 پائيز پيش تَرَك بر مي داشتي

  براي دستهايم

 كه لَه لَهِ تو را مي زدند

 دلخور نيستم ،

 هميشه بادي از شكاف پنجره  سرك مي كشد

 هميشه كه چيزي را ببرد با خود

  تو را

  يا شايد مرا توي چهار فصل بعدي خدا ،

 قدم ، قدم توي كوچه

 كه ديروزش مال تو

 امشبش مالِ من  

  فردايش سهم هيچكدام

 حالا هر چه كه پائيز بشود

هيچ كاغذي از شعرهايم

 تَرَك بر ندارد

 شايد

 اما يادت باشد ،

 هميشة خدا

 از يقة پيراهنم پروانه ها بيرون مي پرند

 تا روي گلي بنشينند

 كه اگر تو . . .

 -  ترش نكن ! -

 دفعة بعد كه دنيا بيايم

 تابستان را توي جيب پيراهنم ،

 و هر دو را با خود مي برم . . .     .

  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

                           21 فروردین 82

          « مرثيه »

 تنها سنگها گريستند ،

 روزي كه زمين ،

 عريان ،

 در آغوش زمان

 جان داد

 و سنگها ،

 تنها به خاطر بنفشه ها ماندند

 هر چند زيستن ،

 جايي كه نام انسان نماد بود ،

 معني نداشت

 تنها ستاره ها نگريستند

 وقتي كه زندگي

 به بندگي

 آتش گرفت

 و ستاره ها ، چشم از علفزار بر نداشتند،

 هر چند ،

 انسان اگر به چشم مي آمد ،

 تصوير مي شكست

 . . . و بعد ،

 عُمري انسان بنفشه ها را چيد

 و بر عَلَفها لَگد گذاشت ،

 و سنگ و ستاره

 هيچ نگفتند ! . . .    .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

                              24 بهمن 78 

  « مهماني »

 آنها سه تن بودند؛

          پنجره، ميز، در

 در از خود بيرون رفت

 پنجره از طبقه افتاد

  وَ ميزماند وُ چای،

                  در هواي اتاق   

 با عکس پنجره وُ در،

 ــ بی عکس ميزــ

 در سه استکان ...  . 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

                  27 بهمن81

       «  فيدبک »

در عصر بوق،

دوشنبه،

جاده ماشين را پس می زند،

جاده را کوه

تا چشمه با درخت،

دو چشمه عشق بيايد،

هرهرو کرکر رود

در آغوش دره برود به،

آسمان حسود شود .

اين قصه را گفت،

در گوش ستاره، ماه

در شب سي و هفتم

به سال چغندر،

که من به دنيا آمدم،

و خواب کرکره ديدم !

                                      ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

22 بهمن 81   

« تریپ»

 که شبها وقتی همه دودستی به بستر چسبیده اند،

 به خیابان بیاید،

 و ثانیه هایش، لای گل و لای یک جوب گیرکند

 که برای یک لقمه نان

 آشغالها را بو بکشد

 و ته مانده های غیرتش را پیش هر عابری ببازد

 آنقدر تو سری خور شود،

 که ازسایه اش هم بترسد

 و هر صدای مختصری را،

 از کوچهً چپ بزند   راست در برود

 که زبانش را گربه خورده باشد

 و همینطوری، ول او را بگردد،

                                   بی مجوز

 که عروس بختش باکره مانده باشد

 که باشد اما نباشد؛

 « یک سگ هم می تواند این نقش را بازی کند!»

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

                                    29 دی 81